#35 Stille hoop

 

We hoorden een tijdje helemaal niets, complete stilte. Wij konden geen contact zoeken, We konden alleen hopen op iets van Corrie.

 

 

Ik denk dat ik Corrie ondertussen al een jaar niet had gezien. En het is erg frustrerend als je weet dat ze geen contact zal gaan zoeken, maar dat er elke keer een stemmetje in je hoofd zegt 'misschien...' Er blijft een stille hoop. Ik had hierdoor het gevoel niet verder te kunnen. Mijn leven stond een beetje stil want wat als ze niet naar Koeweit zou gaan. Wat zouden we dan allemaal meemaken? Maar wat als ze wel ging?

 

 

Ze woonde al een tijdje niet meer thuis dus je denkt dat het niet zo veel met je doet. Wat had ik met Corrie... Al een 1/2 jaar geen contact, al een jaar niet gezien. Wat zou ik nog moeten missen.. Heb ik mij even vergist. Ik mis haar namelijk nog steeds, niet meer elke dag. Maar zeker met belangrijke gebeurtenissen, dan had ik toch wel graag gewild dat ze het zou weten. Het had zo anders kunnen lopen, waarom op deze manier?

 

 

Ik merk dat de hele situatie nog steeds invloed heeft op mijn leven en op de beslissing die ik maak. Maar het is anders dan in het begin. Corrie heeft haar keuzes gemaakt en ik maak mijn eigen keuzes. Ik ga straks voor (zoals het nu lijkt) 10 maanden naar Engeland. En dat is niet makkelijk voor mijn ouders. Maar ik blijf in contact met mijn familie. Ik kan niet op basis van Corrie haar keuzes dingen gaan laten. Dus plannen zijn gemaakt, voorbereidingen worden getroffen.

 

 

De invloed is dus anders, ik hou erg rekening met andere mensen als ik een keuze maak. Als ik weg ga, hoe moet ik dan voor de rest zorgen? Hoe kan ik een helpen? Uiteindelijk zijn sommige van deze vragen mijn verantwoording niet, maar dat moet ik leren. Het is dus heel eng om alles zo achter te laten, gelukkig ben ik dichtbij en kunnen we altijd bellen, Skypen, Appen, etc.

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0