#32 Onbereikbaar

 

 

Ik had het natuurlijk verpest dus ik kon geen contact meer met Corrie opnemen.

 

Mijn moeder stuurde elke week een berichtje/foto naar Corrie. En natuurlijk werd alles in de Whatsapp groep gedeeld zodat ze het misschien wel zou lezen. Maar nooit kwam er reactie. Ik zei in mijn vorige blog al dat we dachten dat ze een ander nummer erbij had. En af en toe nog even haar 'oude' die simkaart gebruikte.

 

Het werd steeds minder dat ze online was. Op een gegeven moment had ze haar laatst online tijd uitgezet maar de blauwe vinkjes stonden nog wel aan. Mijn moeder was er soms zo obsessief (naar mijn idee) mee bezig. Vooral als het een paar maanden duurde. Mijn moeder zat er echt mee in haar maag en zei dan ze is naar Koeweit kan niet anders. En dan probeerde je haar gerust te stellen, maar dat lukte nooit echt. En dan was Corrie in eens weer even online geweest en dan ging het weer een paar weken. Drama was het. Je enige houvast en dan moet je afhankelijk zijn van een paar blauwe vinkjes..

 

Verder kregen wij geen teken van leven. We wisten wel wanneer ze ongeveer klaar zou zijn met school. Als ze goed en snel doorwerkte was ze in november/december klaar en anders in januari-april. We wisten dat ze elk moment weg kon gaan maar wanneer. En je wilt graag weten wanneer het zover is.

 

Een onzekere tijd. Heel zwaar ook je wilt het loslaten maar het kan gewoon niet. Je hoopt dat ze nog iets laat horen maar je verwacht van niet. Alles hebben we gedaan meer konden wij niet doen. Nu was het aan Corrie wat ze wilde. En als ze dit wilde moest ze er voor gaan. Maar het zou fijn zijn als we wisten wanneer.

 

Ik ga een beetje snel door deze tijd maar meer weet ik er niet over. Meer hoef ik dus ook (gelukkig) niet te verwerken.

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0