#14 Eenzaam

 

Ik moet heel eerlijk zijn.... Ik kom nu bij een tijd wat voor mij een beetje wazig is. In het 'verhaal' zijn we nu in september t/m begin december 2013. Het kan zijn dat er veel is gebeurt maar in verhouding met de rest lijkt het een rustige periode. Mijn moeder is met Corrie een nachtje naar van der valk geweest om de band iets aan te halen. Toen gaf ze aan dat alles goed zou komen. Ze was ook erg bezig met het (moslim)geloof. Ze ging gewoon naar school, werk etc.

 

 

Deze periode heb ik ervaren als een rustige maar eenzame periode. Erover praten kon niet, ik had het alleen 2 vriendinnen van school verteld maar verder niemand. Thuis was het lastig om er over te praten. Corrie zei dat ik aan de kant van mijn ouders stond, dus tegen haar. Dat was een hele vreemde tijd, ik voelde mij heel erg verantwoordelijk voor mijn broertjes en zusje, en ook voor mijn ouders. Ik had het gevoel dat ik de sterkste moest zijn. Mijn broertjes en zusje kwamen in die tijd vaak met mij praten. Maar veel begrepen ze niet, ik heb ze vaak getroost.

 

 

Voor mijn blogs vraag ik soms mijn moeder om hulp, omdat ik niet alles meer weet. Deze keer stuurde ze: Je mag ook schrijven hoe je ons ervaren hebt je strijd en misschien je eenzaamheid. Hoe jij naar ons keek in ons gevecht. Ik deed alles voor Corrie om haar te houden en vergat de rest.
Vooral die laatste zin kwam even heel hard binnen. Ja, zo ging het toen. Maar ik denk niet dat mijn broertjes en zusje het zo hebben gevoeld. En ik heb het verdrongen. Ik snapte het namelijk echt wel dat het zo ging.

 

 

Mijn ouders leefden constant in tweestrijd. Ik voelde mij daarin machteloos. Hoe graag ik ook wilde helpen ik kon het niet. Het was ook niet aan mij maar daar sta je dan helemaal niet bij stil. Door die machteloosheid was ik vaal chagrijnig en verdrietig. Je wilt iets doen, maar wat. Ik probeerde wel leuke momenten dan te creëren, zo had ik een keer hapjes en drinken gekocht zodat wij lekker voor de kachel konden zitten (vader, moeder, Corrie en ik). Jammer genoeg kwam er toen ruzie en zaten we daar goed ongemakkelijk en gemaakt te eten.  Het moest vaak leuk zijn ook al was het dat totaal niet.

 

 

Ik had het gevoel dat ik nergens echt terecht kon, en daar had ik veel last van. Ik was toen 18 en probeerde iedereen het zoveel mogelijk naar zijn/haar zin te maken. Dat heb ik nog steeds wel, ik koop vaak wat voor ze of neem ze ergens mee naar toe. Misschien probeer ik ongemerkt nog steeds het gat te vullen van Corrie.

 

 

Mijn broertjes en zusje moeten de leuke dingen van Corrie herinneren en deze tijd niet... Theressa bid elke dag voor Corrie tijdens het eten, dat Corrie het maar goed mag hebben en anders terug moet komen. We maken vaak grappen over hoe onze tante/oom zeggers zouden heten. En gelukkig kan dat weer. Natuurlijk is het confronterend als een ander het doet, maar bij iemand uit het gezin is dat juist fijn.

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0