#12 Onbegrip

 

Een week of 3 nadat we hadden ontdekt dat Corrie een relatie had met Abdul, begon Corrie weer met werken. Door de week in de boni en op zaterdagmorgen op de markt.

 

 

De zomer vakantie was bijna afgelopen en Corrie zou na de zomervakantie naar het ROC gaan. Ze kocht een nieuwe laptop en ze kreeg een telefoon zonder wifi. De eerste stappen terug naar het sociale leven. Omdat ze naar een nieuwe school ging kon ze helemaal opnieuw beginnen, een nieuwe start zou je wel kunnen zeggen.

 

 

Corrie had het er heel moeilijk mee dat ze geen contact kon/mocht hebben met Abdul. Ze sloot zich af voor iedereen. Niemand kon meer echt tot haar binnen dringen. Ze zei elke keer als iemand wat zegt over Abdul komt er een steen bij op de muur.  Corrie huilde heel veel, ze was geestelijk kapot. Je zag haar gewoon worstelen met haar gevoelens en dat was moeilijk want wij konden haar niet helpen. Ze wilde niet geholpen worden.

 

 

Mijn moeder vertelde dat ze Corrie heel veel hoorde schrijven. Wij mochten dat natuurlijk niet inzien, maar mijn moeder heeft het wel een keer gezien. In die schriftjes schreef ze dat ze weg wou en haar niet begrepen voelde.

 

 

Corrie heeft nooit de intentie gehad om te veranderen, het enige wat ze deed (om haar eigen woorden maar te gebruiken) was overleven. Ze kon ook niet meer veranderen, ze was al bekeerd tot de islam. Misschien heeft ze ooit wel getwijfeld maar daardoor was er geen weg meer terug. Ze was ontzettend eenzaam. Wij deden er alles aan om contact met haar te krijgen maar dat wilde ze niet. Verder had ze niemand, met Abdul kon ze geen contact hebben.

 

 

Ze zag ons echt als een kamp tegen haar. En ik hoorde bij kamp tegen tenminste dat zei Corrie en dat liet ze ook zeker merken. Er was veel ruzie en Corrie zei ook veel dingen die ons pijn deden, ik denk puur uit onmacht.

 

Omdat wij van jullie houden!

 

Stel je voor dat je eigen kind zegt dat ze een verschrikkelijk leven heeft, dat ze een verkeerde opvoeding heeft gehad. Ik denk dat mijn ouders wel eens getwijfeld hebben aan zichzelf. Als iemand maar lang genoeg iets blijft zeggen, dan ga je het vaak vanzelf geloven...

 

 

Ik kan zeggen en ook namens mijn broertjes en zusje dat wij hele lieve ouders hebben, waar we trots op zijn. Wij kunnen alles delen, als er wat is dan is er altijd iemand waar je je hart kan luchten. Ze werken hard om het ons zoveel mogelijk naar ons zin te maken, we komen nooit iets te kort. ze respecteren onze keuzes en steunen ons. Ondanks het verdriet wat we bij ons dragen kunnen wij lol maken en lachen. We hebben mede door wat we mee hebben gemaakt een sterke band als gezin. Dus Corrie had niet gelijk, luister maar gewoon naar ons. Wij houden heel veel van jullie, ondanks dat we het veel te weinig zeggen.

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0